Lubię cię

-Podwieźć Cię?- usłyszałam, kiedy następnego dnia pędziłam do szkoły.

Spojrzałam z niedowierzaniem na samochód, który się przy mnie zatrzymał. Z okna wystawała uśmiechnięta głowa Tylera.

- Mówisz serio? Twoja znajoma jeszcze cię nie poinformowała, żebyś się ze mną nie zadawał?

- O kim ty mówisz Eiro?- skąd znał moje imię? Nawet ze mną wcześniej nie rozmawiał.

- Madison. Mówi ci to coś? – odwróciłam się przodem do chłopaka, ciągle idąc.

- To ta laska która się mnie uczepiła?

Przytaknęłam skinieniem głowy.

- Nic mi nie mówiła. Więc jak, wsiadasz?- ponowił pytanie .

- Nie słyszałeś? Lepiej będzie dla ciebie kiedy nie będziesz się ze mną zadawał.

-Dlaczego? –zaczynał mnie irytować, więc z oporem wpakowałam się do pojazdu.

- Jesteś nowy, dlatego lepiej dla ciebie, że interesuje się tobą ta blondyna. Trzymaj się jej a będziesz w elicie szkoły. Zadawaj się ze mną, a nie będziesz miał życia. Rozumiesz?

- A może ja nie chce mieć życia?- tak lekko to powiedział.

Zacisnęłam pięści i odwróciłam się do szyby obserwując mijane budynki.

-Nie wiesz co mówisz.- wyszeptałam.

Już się nie odezwał.

-Dzięki Tyler.- rzuciłam, kiedy zatrzymaliśmy się pod szkołą. I szybko wyskoczyłam z samochodu.

Usiłowałam wytrzymać spojrzenia ludzi i ich szepty. Lecz jak zawsze jeden głos górował nad resztą.

-Tyler! Słonko, mówiłam ci żebyś się z tą dziwaczką nie zadawał.- wyraźnie urażona Madison uwiesiła się na chłopaku. A podobno nic mu NIE mówiła.

-Blondi, co miałem zrobić? Uczepiła się mnie rano i wręcz siłą wepchała do samochodu. Ignorując moje wyraźne Nie.  Ale wiesz co? Masz rację. Strasznie dziwna laska.

Wkurzyłam się. Nie wiem kto, tu kogo „uczepił”.

                                                                        ***

-Podwieźć cię?- usłyszałam wracając do domu. O nie, znowu?

Pamiętając o rozmowie Tylera na parkingu, naskoczyłam na niego.

-Czego ty do cholery chcesz?! Nie jestem głucha. Słyszałam twoją rozmowę z Madison.

-I co z tego?

Chciałam go wyciągnąć z tego samochodu i spoliczkować. Oparłam się o skrzynkę pocztową. Zatrzymał się.

-Więc wsiadasz?- szeroki uśmiech i rząd równiutkich białych zębów zirytował mnie jeszcze bardziej. Jęknęłam.

-Odczepisz się? –powiedziałam prawie błagalnie, choć chciałam aby wyszło złowrogo.

-Lubię cię więc… Nie.

-Lubisz mnie?- sarkastycznie zapytałam.- Nawet mnie nie znasz! Zamieniliśmy tylko parę zdań!

-Dlatego się nie odczepię.- chwila ciszy, podczas której lustrował mnie wzrokiem.

Nagle wysiadł z samochodu i oparł się obok mnie. Usłyszałam jak skrzynka zatrzeszczała. Odsunął się, lecz dalej był o wiele za blisko.

-A co jeżeli nasza znajomość trwa dłużej niż to parę zdań? Co jeżeli po prostu mnie nie pamiętasz?- wyszeptał patrząc mi w oczy.

Moje brwi podjechały do góry, wykrzywiając się przy tym.

-Nie wydaje mi się..- odsunęłam chłopaka od siebie. I ruszyłam od domu.- A przy okazji jeżeli myślisz że dzięki zabłyśnięciu zębami i maślanymi oczkami mnie poderwiesz to się mylisz.- uff moja śmiałość siebie przy tym chłopaku dziwnie wzrasta. – Możesz spróbować na Madison, chociaż wiesz co? Nie musisz ona i tak jest twoja.

-Ej! O co ci chodzi? Sama kazałaś mi się z nią zadawać a teraz jesteś zazdrosna.- złapał mnie za rękę.

Miałam ochotę wyśmiać mu się prosto w twarz.

-Zazdrosna? Niby o co?

-No nie wiem o mnie?- uśmiechnął się, a ja przewróciłam oczami.

-Proszę cię…- prychnęłam.- Leć do Mad, a mnie zostaw.

-Nie.

-Dlaczego?- znowu zaczynał mnie irytować, nawet nie wiedział jakie miał szczęście że trzymał moja ręce.

-Bo tego nie chcę.

-Ale ja chcę, nie rozumiesz?!

-Nie- odparł.

                                                                     ***

-Nie możliwe! Ha! Mieszkam na tej samej ulicy!- wykrzyknął kiedy dowiedział się pod jaki adres ma mnie zawieźć.

Siedziałam obrażona w jego samochodzie.

-Oh ,ale fajnie...- prychnęłam.

-Co nie? Mogę cię codziennie podwozić i nie będziesz już musiała chodzić pieszo!- jęknęłam.

Sięgnęłam do radia, po raz kolejny zapominając o przytrzymaniu rękawu kurtki, który natychmiastowo się uniósł, odsłaniając nowe nacięcia. „Niech to szlag!”- pomyślałam zasłaniając rękę.

Oczywiście Tyler musiał zauważyć, gdy na niego spojrzałam szybko skierował wzrok na jezdnię. Spróbowałam jeszcze raz, tym samym nie powtarzając błędów, przytrzymałam rękaw.

Akurat puszczali Kim Cesarion – Undressed. Chłopak wyszczerzając zęby zaczął wygrywać rytm na kierownicy.

Ucieszona że nie poruszył tematu, usiłowałam się odprężyć.

                                                                                 ***

-Wstawaj śpiochu! Chciałbym móc zasypiać tak szybko jak ty. Jechaliśmy niecałe 10minut.

-Hmm? –mruknęłam jeszcze nie do końca przytomna.

-Wstawaj jesteśmy!- jego ręka powędrowała tak, jakby zamierzał mnie połaskotać. Zatrzymałam ją.

-Nie radzę.- uśmiechnęłam się przymilnie.

Chwyciłam plecak i wysiadłam z samochodu. Tyler wychylił się przez otwartą szybę.

-Dzięki.- powiedziałam i ruszyłam do domu.

-A podziękowanie to gdzie? – zrobił smutną minkę.

-Przecież podziękowałam...- spojrzałam na niego dziwnie

-Poprawka.A nagroda..?

-Chcę tylko przypomnieć że nie sam mnie złapałeś i zaproponowałeś podwózkę…

-Ah no dobra. Do zobaczenia rano!

-Ta…- wręcz kipiałam entuzjazmem.  

                                                                 ***

Weszłam powoli do mieszkania i rzuciłam kluczami o szafkę.

-Jes…- zaczęłam powitanie, lecz przerwał mi je głos mamy.

-A czy to moja wina?! Było dobrze nie wiem co się z nią stało! Kurwa! Tylko wstyd przynosi! To twoja wina! Gdybyś częściej bywał w domu…!

-Oho tak kuźwa! Nie ma na kogo zwalić to na mnie! To nie jest moja wina! Dziecko nam się spierdoliło i nic nie poradzimy!- tata też krzyczał

-Boże kiedy ona się wyprowadzi i przestanie przynosić tyle wstydu?! Czasami żałuję że w ogóle ją urodziłam!

W lustrze widziałam jak ojciec podchodzi do matki i ją przytula. W moich czas zaczęły wzbierać łzy. Chwyciłam przed chwilą rzucone klucze i wybiegłam z domu.

                                                                 ***

Oh i w końcu rozdział się ukazał! Tak wiem były 2 komentarze za które bardzo dziękuję. Lecz że był koniec semestru nie miałam zbytnio czasu pisać, a potem to już z własnego lenistwa nawet nie chciało mi się siedzieć przed kompem tylko zdychałam z zimna pod kocami :) Mam nadzieję że rozdział się spodoba. A jeżeli chcecie aby ukazał się następny... Standardzik 2komentarze( obiecuje tym razem postaram sie dodać szybciej!) Jeżeli przeczytałeś to zostaw po sobie jakiś ślad może być zwykłe "przeczytałem/am" Dla ciebie to tylko 2 sekundy u mnie motywacja :) Doobra nie rozpisuje sę już. Na koniec chciałam was poprosić o jeszcze jedną rzecz. Jeżeli znacie jakieś osoby które mogą zrobić szablon na mojego bloga.. podajcie jakiś ich namiar. np ich strony czy coś :))